İnsanı hayatta tutan şeyin ne olduğunu sorduklarında, çoğumuz hiç düşünmeden aynı kelimeyi fısıldarız: Umut.

Göğüs kafesimizin altında kurulan o gizli salıncak, bizi en derin uçurumlardan bile çekip çıkarır. Umutsuz yaşamak, karanlık bir odada pencereleri tuğlayla örmeye benzer; nefes alırsınız ama yaşadığınızı hissedemezsiniz. Ancak her şifanın zehre dönüştüğü o ince sınır, umut için de geçerlidir. Peki, geleceğe inanmanın dozu ne olmalı? Bizi kurtaran o asil duygu, ne zaman ayağımıza dolanan bir bağa dönüşür?

Polyannacılık: Gerçekten Kaçmanın Tatlı Tuzağı

Çoğu zaman umut etmekle, fırtınanın ortasında pembe gözlükler takıp "Aslında yağmur yağmıyor" demek birbirine karıştırılıyor. Edebiyatın en masum karakterlerinden biri olan Pollyanna, bugün hayatın sert gerçeklerine gözünü kapatan bir polyanacılığın, yani bir nevi "toksik pozitifliğin" simgesi haline geldi.

Sürekli iyiye odaklanmak ilk başta ruhu koruyor gibi görünse de, aslında sinsice bizi savunmasız bırakır.

Gerçekleri inkar eden bir iyimserlik,

şu sakıncaları beraberinde getirir:

Eylemsizlik: "Nasıl olsa her şey güzel olacak" rahatlığı, bizi durumu düzeltmek için adım atmaktan alıkoyar.

Duygusal Yorgunluk: Acıyı, hayal kırıklığını veya öfkeyi yaşamayı reddetmek, ruhsal bir birikmeye ve ani patlamalara yol açar.

Hazırlıksız Yakalanmak: Hayatın kışına hazırlanmayanlar, ilk fırtınada en çok üşüyenler olur.

Unutmamak gerekir ki, gerçeklerden kaçarak kurulan bir umut kalesi, hayatın ilk sert rüzgarıyla kum gibi dağılmaya mahkumdur.

Gerçekçiliğin Çıplak Soğukluğu

Diğer uçta ise sadece "gerçekler" durur. Ayakları yere o kadar sert basar ki, bazen bastığı toprağı kurutur gerçekçi insan. Sadece mevcut verilere, sayılara ve yaşanmış kötü tecrübelere bakarak yarını kurgulamak, insanı bir robota dönüştürür.

Evet, gerçekler önemlidir. Gerçek; nerede durduğumuzu, sınırların ne olduğunu ve elimizdeki malzemeyi gösterir. Ama sadece gerçekle yetinseydik, insanlık ne uçmayı keşfedebilir ne de tıp dünyasında mucizeler yaratabilirdi. Çünkü mucizeler, gerçeğin bittiği yerde değil, gerçeği dönüştürme cesaretinde başlar.

İdeal Denge: "Gerçekçi İyimserlik”

Peki, bu terazinin kefelerini nasıl dengeleyeceğiz?

Ne Polyanna gibi kör olacağız ne de bir pesimist gibi karanlığa gömüleceğiz.

İdeal olan, adını "Gerçekçi İyimserlik" koyabileceğimiz o bilge duruştur.

Bu dengeyi kurmak için hayatımıza entegre etmemiz gereken formül oldukça basittir:

Polyannacılık:

Her şey mükemmel olacak, sorun yok. Pasif bekleyiş ve Polyannacılık.

Sonuç, muhtemel hayal kırıklığı.

Katı Gerçekçilik:

Şartlar kötü, hiçbir şey değişmez. Şartlar kötü, hiçbir şey değişmez.

Sonuç, muhtemelen hayatı kaçırma ve melankoli.

Gerçekçi İyimser (İdeal Olan):

Şartlar zor ama değiştirmek için bir yol bulabilirim. Gerçeği kabul edip aksiyona geçmek.

Sonuç, gelişim ve direnç (Rezilans).

İdeal dengeyi kuran insan, fırtınayı inkar etmez. Dalgaların ne kadar yüksek olduğunu (gerçekçilik) bilir, o dalgaların arasında boğulmayacağına ve limana ulaşacağına inanır (umut), ama en önemlisi küreklere asılır (eylem).

Pusulanız Umut, Haritanız Gerçek Olsun

Umut, gözleri bağlı bir şekilde körü körüne uçuruma yürümek değildir. Umut, yolun taşlı, dik ve yorucu olduğunu bilerek; o yolun sonunda ulaşacağınız zirvenin güzelliğine inanmaktır.

Hayatın gerçeklerini bir harita gibi önümüze serelim. Nerede çukur var, nerede yokuş var görelim. Ama o haritaya bakarken yürüme enerjisini, göğsümüzdeki o eksilmeyen yarın inancından, yani umuttan alalım.

Çünkü umutsuz bir gerçekçilik bizi sadece hayatta tutar;

umutlu bir gerçekçilik ise bizi yaşatır.

Umutlarınızın çabanıza yenildiği günler dilerim…