Dün önüme bir cümle düştü:

“Bu yaz bi olmadı sanki ya… Baştan alabilir miyiz?”

Güldüm..Sonra düşündüm.

Gerçekten…

Yaz ne çabuk bitti.

Daha “bu yaz şunu yapacağım, buraya gideceğim, biraz dinleneceğim, kendime vakit ayıracağım” diye listelerimizi tamamlayamadan eylül geldi.

Haziran zaten yazdan sayılmadı.

Okullar kapansın, işler toparlansın, tatil programları belli olsun derken geçti.

Temmuz desen bavulla yaşandı.

Ağustosa da büyük umut bağladık.

“Tamam, asıl şimdi yaz başlıyor” dedik.

Başlamış.Bitmiş bile.

Ama düşününce, neler sığdı o üç aya…

Uzun zamandır görmediklerimizle masalara oturduk.

Bazı akşamlar eve dönmek istemedik.

Denize girdik, güneşte kaldık, çok yedik, “yarın dikkat ederim” dedik.

Çocukların biraz daha büyüdüğünü fark ettik.

Bazı insanları özledik.

Bazılarından biraz uzaklaştık.

Çok güldüğümüz günler oldu.

Canımızın hiçbir şey yapmak istemediği günler de.

İşler yetişti, yetişmedi.

Telefonlar çaldı.

Mailler geldi.

Sorunlar çözüldü, yenileri çıktı.

Biz bütün bunların arasında bir yerlerde yazı yaşamaya çalıştık.

Bir de sığdıramadıklarımız var tabii.

“Bu yaz kesin yapacağım” deyip yapamadıklarımız.

Arayacağımız insanlar.

Gideceğimiz yerler.

Okuyacağımız kitaplar.

Başlayacağımız yürüyüşler.

Kendimize ayıracağımız o meşhur vakit…

Onlar yine başka bir zamana kaldı.

Belki de insanı şaşırtan yazın kısa olması değil.

Zamanın artık çok hızlı geçiyor olması.

Çocukken bir yaz tatili sanki üç yıl sürerdi.

Şimdi gözümüzü kapatıp açıyoruz; mevsim değişmiş.

Belki yaş aldıkça günler hızlanmıyor da hayatın içine daha çok şey sıkıştırıyoruz.

Daha çok sorumluluk.

Daha çok insan.

Daha çok telaş.

Daha çok “yetişmem lazım”.

Ve bütün bunların arasında mevsimler sessizce geçip gidiyor.

Sonra bir sabah hava biraz serinliyor.

Akşam güneş biraz daha erken batıyor.

Bir yerde “Eylül” kelimesini görüyorsun.

Ve diyorsun ki:

Nasıl yani?

Bitti mi?

Bitti.

Hem de yine, ne ara olduğunu anlamadan.

Ama galiba bu kez “yaz bitti” diye üzülmek yerine başka bir şey söylemek lazım:

Neler sığdı neler…

Sığmayanlar da varsın kalsın.

Belki hayat zaten biraz da budur.

Her şeyi yetiştirememek.

Her yere gidememek.

Her planı gerçekleştirememek.

Ama dönüp baktığında birkaç güzel anı seçip,

“İyi ki bunu yaşamışım.” diyebilmek.

Yine de sorarsanız…

Şu ekranda gördüğüm cümleye cevabım hazır:

Evet.

Bu yaz biraz çabuk bitti sanki ya…

Baştan alabilir miyiz?

Alamıyoruz. ????

O zaman asıl soru şu:

Yeni döneme, okula, koşturmaya hazır mısınız?

Çocuklara değil, size soruyorum. ????

(Cevapları hazırlayın, 15 Eylül’de konuşucaz????)

Sebla Pamir Güler