????Her geçen gün biraz daha ağırlaşan ekonomik yükü mü?
????Her sabah yeni bir siyasi tartışmayla uyanmayı mı?
????Bitmek bilmeyen hukuki süreçleri mi?
????İnsanların giderek azalan tahammülünü mü?
????Yaz rehavetini bile gölgede bırakan o görünmez yorgunluğu mu?
????Orman yangınlarını mı?
Sayfayı açtım…Sonra kapattım.
Çünkü hangi konuya baksam, diğeri gelip yanına oturuyordu.Hiçbiri artık birbirinden bağımsız değildi.Bir tarafta ciğerlerimiz yanıyor…Bir tarafta cüzdanlarımız…Bir tarafta adalet duygumuz…Bir tarafta geleceğe dair inancımız…Sanki aynı anda onlarca yükü sırtlanmışız da hangisini önce yere bırakacağımızı bilemez haldeyiz.
Belki de bu yüzden artık kimse gerçekten “iyi misin?” diye sormuyor.Çünkü cevabı aşağı yukarı hepimiz biliyoruz.
Yorgunuz.
Sadece fiziksel olarak değil!Zihnen…
Ruhen…
Duygusal olarak…
En çok da belirsizlikten yorulduk.
Her sabah telefona uzanırken içimizden geçen ilk cümle ne oldu fark ettiniz mi?
“Acaba bugün yine ne oldu?”
İşte bu, başlı başına bir ruh hali.
Kötü haber artık sürpriz değil.
Sıradan!
Gerginlik artık istisna değil.Gündelik hayatın bir parçası!
Geçtiğimiz günlerde İngiltere’de bir yaz okulundaydım.Orada dikkatimi çeken küçük ama düşündürücü bir ayrıntı oldu.Masaların çoğunda iki, üç hatta dört çocuklu aileler vardı.
Tek çocuklu aileleri aradığımda ise çoğunlukla Türk ailelerine rastladım.Elbette bu bilimsel bir veri değil; sadece bir gözlem.Ama insan yine de düşünmeden edemiyor.Acaba çocuk sayısını artık sevgiden çok ekonomik güven duygusu mu belirliyor?Çünkü çocuk sahibi olmak sadece bir aile kararı değildir.Bir ülkenin geleceğe ne kadar güvenle baktığının da sessiz göstergelerinden biridir.
Ekonomik kaygılar arttıkça sadece harcamalar değişmiyor.Hayaller de küçülüyor.Planlar erteleniyor.Cesaret azalıyor.Ve en tehlikelisi…İnsanlar yavaş yavaş umutsuzluğu normal bir duygu gibi taşımaya başlıyor.
Yazının başında “Bugün ne yazacağımı bilemedim.” demiştim.
Şimdi anlıyorum…
Aslında konu bulamamış değildim.Hiçbir konu artık tek başına değildi.Orman yangınları sadece ormanları yakmıyordu.Ekonomi sadece cüzdanları etkilemiyordu.Hukuki süreçler sadece mahkeme salonlarında yaşanmıyordu. İnsanların tahammülü sadece trafikte tükenmüyordu.Çünkü artık hiçbir sorunun sınırı, başladığı yerde bitmiyor.
Hepsi birbirine değiyor.
Hepsi birbirini büyütüyor.
Belki de bir ülkenin en ağır yükü, hiçbir derdinin artık tek başına olmamasıdır.Ve galiba insanı en çok yoran da tek bir sorunla mücadele etmek değil… Aynı anda hepsini taşımaya çalışmaktır!
Ne diyelim; yine de inanmaya devam… Her şey güzel olacak!
Sebla Pamir Güler
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Sebla Pamir Güler
Hangisini Yazsam?
Bugün ne yazacağımı uzun uzun düşündüm.
????Her geçen gün biraz daha ağırlaşan ekonomik yükü mü?
????Her sabah yeni bir siyasi tartışmayla uyanmayı mı?
????Bitmek bilmeyen hukuki süreçleri mi?
????İnsanların giderek azalan tahammülünü mü?
????Yaz rehavetini bile gölgede bırakan o görünmez yorgunluğu mu?
????Orman yangınlarını mı?
Sayfayı açtım…Sonra kapattım.
Çünkü hangi konuya baksam, diğeri gelip yanına oturuyordu.Hiçbiri artık birbirinden bağımsız değildi.Bir tarafta ciğerlerimiz yanıyor…Bir tarafta cüzdanlarımız…Bir tarafta adalet duygumuz…Bir tarafta geleceğe dair inancımız…Sanki aynı anda onlarca yükü sırtlanmışız da hangisini önce yere bırakacağımızı bilemez haldeyiz.
Belki de bu yüzden artık kimse gerçekten “iyi misin?” diye sormuyor.Çünkü cevabı aşağı yukarı hepimiz biliyoruz.
Yorgunuz.
Sadece fiziksel olarak değil!Zihnen…
Ruhen…
Duygusal olarak…
En çok da belirsizlikten yorulduk.
Her sabah telefona uzanırken içimizden geçen ilk cümle ne oldu fark ettiniz mi?
“Acaba bugün yine ne oldu?”
İşte bu, başlı başına bir ruh hali.
Kötü haber artık sürpriz değil.
Sıradan!
Gerginlik artık istisna değil.Gündelik hayatın bir parçası!
Geçtiğimiz günlerde İngiltere’de bir yaz okulundaydım.Orada dikkatimi çeken küçük ama düşündürücü bir ayrıntı oldu.Masaların çoğunda iki, üç hatta dört çocuklu aileler vardı.
Tek çocuklu aileleri aradığımda ise çoğunlukla Türk ailelerine rastladım.Elbette bu bilimsel bir veri değil; sadece bir gözlem.Ama insan yine de düşünmeden edemiyor.Acaba çocuk sayısını artık sevgiden çok ekonomik güven duygusu mu belirliyor?Çünkü çocuk sahibi olmak sadece bir aile kararı değildir.Bir ülkenin geleceğe ne kadar güvenle baktığının da sessiz göstergelerinden biridir.
Ekonomik kaygılar arttıkça sadece harcamalar değişmiyor.Hayaller de küçülüyor.Planlar erteleniyor.Cesaret azalıyor.Ve en tehlikelisi…İnsanlar yavaş yavaş umutsuzluğu normal bir duygu gibi taşımaya başlıyor.
Yazının başında “Bugün ne yazacağımı bilemedim.” demiştim.
Şimdi anlıyorum…
Aslında konu bulamamış değildim.Hiçbir konu artık tek başına değildi.Orman yangınları sadece ormanları yakmıyordu.Ekonomi sadece cüzdanları etkilemiyordu.Hukuki süreçler sadece mahkeme salonlarında yaşanmıyordu. İnsanların tahammülü sadece trafikte tükenmüyordu.Çünkü artık hiçbir sorunun sınırı, başladığı yerde bitmiyor.
Hepsi birbirine değiyor.
Hepsi birbirini büyütüyor.
Belki de bir ülkenin en ağır yükü, hiçbir derdinin artık tek başına olmamasıdır.Ve galiba insanı en çok yoran da tek bir sorunla mücadele etmek değil… Aynı anda hepsini taşımaya çalışmaktır!
Ne diyelim; yine de inanmaya devam… Her şey güzel olacak!
Sebla Pamir Güler